Çok çocuklu ailelerde herkes yaşamını kurup yaşama tutunabilmişse anne, babası tebrik edilir genelde?

Oysa bu tür ailelerde her zaman diğerlerinden önce doğduğu için hiç çocuk olamamış erişkin kabul edilmiş ve babanın, annenin yetişemediği her şeyin sorumluluğu onlara verilerek bir küçük anne baba modeli oluşturulur?

Bu o kadar büyük bir haksızlıktır ki asla çocuk olamayan, çocuk bakamayan bu kişiler hayatları boyunca çevrelerindekilerin sorumluluğunu almak ve onlara kol kanat germek gibi bir hastalığa kapılırlar?

Kimseyle arkadaş olamayan, herkesin yapabileceği olası hataları önceden görmeyi üstlenmiş ve kişilerin hata yapmasını engellemeyi kendilerine vazife edinmiş olurlar?

Âşıkken bile sevdiğini bir baba ya da anne edasıyla sevdikleri için bunun şımarıklığını, hovardalığı yaşayamazlar, onlar hep ciddi olmalıdır?

Kızlar erkenden öğrenmiştir kendi içi seslerini susturmayı? Hep kontrollü hep kaderine boyun eğmiş hep dayanması gereken bir rolde yaşayıp gider? Annesinin yetişemediği her şeye o yetişmiştir çünkü annesi erken anne olmanın, büyümesi gerekliğinin hıncını onu da bir an önce büyüterek anneleştirerek almıştır?

Bencillik birazda kişilikli olmayı getiriyor belki de çünkü başka türlü merkezde his etmiyorsunuz kendinizi?

Hep sizden sonrakilere saklıdır bütün haklar?

Sizden hemen sonra doğsa da büyük olan sizsinizdir eksik süt tadıyla başladığınız yol eksik hayat tadıyla noktalanır?

Erkek içinde aynı şey geçerlidir çalışması gerekendir o, eve ekmek getirmesi gereken? Babanın annenin tüm yetmezliklerinin polyesteri olmak?

En şanslılar en küçükler midir derseniz hayır, onlar hep küçük kalırlar, hep akılları ermez bir şeye, aynı evde birkaç anne babanın baskısıyla büyürler çünkü?

Sorumlu kişilikleri olsa da hiçbir sorumluluk verilmediğinden kendilerine güvenlerini oluşturamazlar hiçbir zaman? Gün gelip tek bıraksanız da onları kendilerine anne baba ruhlu kişiler bularak kapatırlar bu yarayı?

Çok çocuklu ailelerde herkes bir şekilde yaşama tutunsa ve anne babaları tebrik edilse de aslında hiçbir gelişim süreçlerini olduğu gibi yaşayamamış olmanın hüznü rengini akıtır gözlerine? Ya erken büyürsünüz ya hep küçük kalırsınız? Başkalarına özendiğiniz, başkalarından kopya ettiğiniz zevkler edinirsiniz?

Davranışlar, alışkanlıklar kendinizi yaşamazsınız sadece yaratırsınız beğenilerinizden oluşturduğunuz taklit birikintisini?